ایستاده می میریم برای وطن، محمد رضا خراسانی، مرز، مثل نبض، می زند پرتپش برای سلامت ایران، بهار می شود زمان و بهشت می شود زمین در اردیبهشت و تومثل گل می رویی در دشتی پر از گلوله، تو سرباز ایرانی، منطق تو سلام است و صلاح، سلاح اگر برمی داری زمانی است که خاک شوره زار است و خس ها نفس زمین را می گیرند وکلمات، گل نمی دهند، تفنگ هم در دستان تو سرود صلح می خواند، سرود صلاح، تو جنگجو نیستی، جنگ، آخرین قدم ناگزیر است که تو آن را هم به دفاع مقدس برمی کشی و با شهادت از زندگی حراست می کنی.تو سرباز ایرانی، سرباز جمهوری اسلامی ایران، مثل گل بهار می آفرینی، لاله می شوی و پیغام خداوند بر جاودانگی بهار، بر زندگی بهار ولاتَحسبّن الذین قتلوا فی سبیل ا...امواتاً بل احیاء عندربهم یرزقون، آغازت عشق است سرباز و فرجامت جاودانگی، تو یک عشق جاودانه ای.